Historia parafii

 

 

           Początki parafii w Szczawnicy sięgają roku 1350. Posiadała ona wtedy murowany kościół, który dotrwał do połowy XVI wie­ku, kiedy to z powo­du złego stanu tech­nicznego runął. Na ten sam okres przy­pada utrata przez Szczawnicę duszpa­sterskiej samo­dzielności. Biskup krakowski Piotr Tomicki nie mogąc znaleźć kandydata na proboszcza w Szczawnicy w roku 1529 powierzył duszpasterstwo ks. Marcinowi probosz­czowi w pobliskim Krościenku. Ten stan rzeczy przecią­gnął się do roku 1870, kiedy to Szczawnica stała się niezależną kapela­nią, a w roku 1889 ponownie uzyskała pełne prawa parafii. Na miejscu starego kościoła wybudowano w roku 1550 kościół drewniany pod wezwaniem św. Wojciecha. Peł­nił on funkcję sakralną do roku 1894, kiedy to został rozebrany. Fragmenty ołtarza głównego zostały umieszczone w Mu­zeum Diecezjalnym w Tarnowie.

           Trzeci z kolei, do dziś istniejący, ko­ściół szczawnicki wzniesiony został w latach 1882-1892. Konsekracji dokonał w dniu 28 VII 1892 roku arcybiskup Ka­rol Hryniewiecki. Kościół ten również pod wezwaniem św. Wojciecha wybudowany jest z kamienia pienińskiego i cegły. Jest to świąty­nia neogotycka, otynkowana, kryta blachą, jednonawowa, z dwiema kaplicami o charakterze transeptu, prezbi­terium węższym od korpusu i wieżą od frontu. Obszerna trójprzęsłowa nawa, transept i prezbiterium skle­pione są krzyżowo. Wnętrze kościoła jest przyozdobione polichromią figu­ralną wykonaną przez Karola Polityńskiego w 1923 roku. Ściany nawy i transeptu dekorowane są ornamentami roślinnymi i linearnymi oraz fryzem z medalionami polskich świętych. Wyposażenie wnętrza jest neogotyckie. Ołtarz główny wykonał Kazimierz Chodziński w roku 1892.Centralną część ołtarza zajmuje sprowa­dzony z Rzymu w roku 1892, po­święcony przez Papieża Leona XIII, obraz Matki Boskiej Nieusta­jącej Pomocy. Na zasuwie ołtarzowej namalowany jest obraz św. Wojciecha, pa­trona kościoła.

Cztery ołtarze boczne, ambonę i konfesjonały wykonał Włady­sław Łuczkiewicz (1894-1900). Dwa ołtarze boczne w nawie głównej to ołtarze neogotyckie. Lewy poświęcony św. Józefo­wi, prawy Sercu Pana Jezusa. Bardzo ciekawe są ołtarze usta­wione w kaplicach bocznych; oba mają jednakową konstruk­cję przypominającą średnio­wieczne tryptyki. W prawym oł­tarzu środkową część nastawy zajmuje płaskorzeźba Matki Bo­skiej ofiarowującej różaniec św. Katarzynie Sieneń­skiej. Obok ołtarza stoi kamienna chrzcielnica o wielobocznej czaszy pokrytej ornamentem ar­chitektonicznym. W ołta­rzu lewym część środko­wą nastawy zajmuje grupa Ukrzyżowania. Kościół posiada dwa dzwony i sygnaturkę. Organy wykonał Tomasz Fall ze Szczyrzyca. Wo­kół kościoła rozmiesz­czone są stacje Drogi Krzyżowej - pamiątka Jubileuszu Odkupienia 1983. W kapliczkach zbudowanych przez Stanisława Sa­lamona, szczaw­nicki rzeźbiarz Ry­szard Hamerski ustawił pełne eks­presji drewniane rzeźby znacznych rozmiarów.